Guido en Emiel Down Under

Door de project en vakantie drukte was het er nog even niet van gekomen, maar bij deze alsnog een item over de laatste twee dagen Melbourne. Geschreven in het vliegtuig die ons weer van Perth naar Adelaide brengt. Twee dagen voordat we naar Melbourne vertrokken keken we een reisprogramma. Onderdeel in de uitzending ging natuurlijk over Melbourne. Buiten het stadscentrum hebben een groep Fransen een parkoers door de bomen opgezet. Verdeeld in moeilijkheidsgraden kon je tot wel 15 meter hoogte door de bomen tokkelen en klauteren. Om er te komen moesten we eerst anderhalf uur met de trein richting Belgrave. Geen hoge gebouwen en drukke straten, maar verlaten en omgeven door bos.

Via een weg met een hellingspercentage van 23 graden kwamen we aan bij Trees Adventerous. We hadden geluk dat we de maandag hadden uitgekozen, want sinds de uitzending van het reisprogramma bleken alle weekenden overvol te zitten. Na de Fransen ontdekt hadden dat we Nederlands zijn veranderde het gespreksonderwerp natuurlijk in de verloren WK finale. Gelukkig konden ze met hun vroege uitschakeling niet al te bijdehand zijn.
De introductie leerde ons in ieder geval dat ondanks de hoogte het veilig bleef. Het veiligheidssysteem bestond uit twee zekeringen. Maximaal één kon per keer worden losgekoppeld. Zekering nummer twee kon pas ontkoppeld worden wanneer de eerste weer was vast geklikt aan de nieuwe kabel. Desondanks moesten we wel een formulier ondertekenen waarbij we garandeerden dat al het persoonlijke letsel niet op Trees Adventerous zou worden verhaald. De 34 graden in combinatie met helm en tuig zorgde er voor dat bijna als een klok iedere seconde een zweetdruppel de diepte in viel. Gelukkig ging alles goed en liepen we anderhalf uur later weer veilig naar de trein.

Van Trees Adventerous door naar dag vier, wat ook gelijk de laatste dag in Melbourne zou zijn. Gelukkig vertrok het vliegtuig laat, waardoor we nog tijd genoeg hadden voor de Eureka tower en een bus tour. De Eureka tower is de hoogste woontoren ter wereld met een hoogte van … meter. Een turbo charged lift brengt je in een minuut tot de bovenste verdieping. Rondlopend krijg je een gigantisch mooi panorama van de hele stad. Nog mooier word het als je twee schuifdeuren door een platform opstapt dat buiten het gebouw hangt. Zonder reflectie van het glas foto’s maken van downtown Melbourne en de sterke wind door de haren voelen gaan maken de hele ervaring van het hoge gebouw nog realistischer.

Na de inmiddels gebruikelijke Subway brunch, gaan we vandaag eerst naar Queen Victoria Market, wat slechts op een paar honderd meter van ons hostel ligt. De markt is met zijn 70.000 vierkante meter de grootste openlucht markt van het zuidelijk halfrond. Werkelijk alles is hier voor een habbekrats te koop.
Nadat we het een en ander gekocht hebben, gaan we met de tram naar St Kilda. St Kilda is een Suburb aan de zee, ten zuiden van het centrum van Melbourne. Aangezien we dorst hebben gekregen van de hitte, drinken we eerst een biertje in een plaatselijke pub. Als het bier op is, lopen we langs het strand naar de St Kilda pier om de zogenaamde ‘Little Penguins’ te spotten. Het is een mooi gezicht om vanaf hier de skyline van Melbourne, met daarvoor het strand en enkele zeilbootjes, te zien. Uiteindelijk vinden we dan toch een kleine pinguïn welke zich verstopt achter een rots.

Nadat we een tijdje op het strand gezeten hebben, gaan we terug naar de stad om bij het Spaanse festival te kijken wat dit weekend aan de gang is. Johnston street is helemaal afgezet voor dit evenement. Er zijn diverse podia en een heleboel kraampjes met eten en souvenirs. Aangezien eigenlijk alleen de muziek hier Spaans is, blijven we niet lang en gaan we terug naar ons hostel.

Dit weekend staat voor ons in het teken van de culturele hoofdstad van Australië; Melbourne. Zaterdagnacht vertrekken we al om 4.15 naar het vliegveld van Adelaide, om vanuit daar naar Melbourne te vliegen. In de auto bedenken we dat we niet aan onze paspoorten gedacht hebben, maar deze hebben we toch niet nodig aangezien het een binnenlandse vlucht betreft, toch? Eenmaal aangekomen op het vliegveld ben ik nog niet zo zeker. Bij de incheckbalie wordt iedereen voor ons om een ID gevraagd. We besluiten gewoon in de rij te wachten en te kijken wat er gebeurt. Op het moment dat de dame achter de balie ons naar een ID vraagt, laten we weten dat we geen paspoort bij ons hebben. Daarop vraagt de dame of we niet iets anders hebben waar onze naam op staat. Ehm.. Nederlands Rijbewijs misschien? Tot onze verbazing blijkt dit nog voldoende te zijn ook. Nu maar hopen dat het op de terugweg ook zo gaat, anders moeten we onze vakantie wat verlengen.
We zijn ingecheckt en kunnen doorlopen naar de douane.

Deze keer zijn er geen problemen met het toestel en we vertrekken mooi op tijd. Na 1 uur en 15 minuten landen we om 8 uur ‘s ochtends al op Melbourne International Airport. Aangezien ze hier in een andere tijdzone leven, moet de klok een half uur verzet worden.
Als we het vliegtuig uitlopen, vragen we ons af of we wel op het juiste vliegveld geland zijn. Er is geen slurf, geen aankomsthal, maar gewoon een lopende band in de buitenlucht met een toiletgebouwtje ernaast. Melbourne had toch 3,5 miljoen inwoners? Een blik op m’n iPhone leert dat we toch wel goed zitten. Het zal wel komen doordat we met Tiger Airways gevlogen zijn.

Vervolgens zoeken we een manier om naar de stad te komen en we vinden al snel de SkyBus. Een enkeltje alleen kost al 19 dollar, dus dat is niet echt goedkoop.

Eenmaal in de stad aangekomen, lopen we naar het hostel welke we op het oog hadden. Voor de verandering zit de receptie niet gewoon beneden, maar helemaal bovenin op de 6e verdieping. Als we vragen of ze een kamer voor ons hebben blijken ze vol te zitten. We gaan weer naar beneden en bellen een aantal andere hostels, maar die zitten ook allemaal vol. Hotel Discovery blijkt nog wel een kamer vrij te hebben. Het zit wel aan de andere kant van het stadscentrum, dus tegen de tijd dat we er aankomen hebben we al een leuke wandeling achter de rug.

Inchecken in het hostel kan pas vanaf 2 uur, dus nadat we onze gegevens en spullen hebben achter gelaten gaan we naar de Southbank, aan de andere kant van de Yarra River. Hier blijken een aantal roeiverenigingen te zitten, maar de wedstrijden zijn net afgelopen. We kunnen in ieder geval even in de zon zitten voordat we naar het Flinders Street Station gaan, waar we hebben afgesproken met Julia “op de trap onder de klok”.
Perron 1 van Flinders Street Station is 708 meter lang en het station heeft 13 klokken, dus dat we elkaar uiteindelijk misliepen was niet echt verrassend.

Nadat we haar en twee vrienden gevonden hebben, gaan we naar het National Gallery of Victoira museum, waar we om 2 uur een guided tour doen. Dit soort museums zijn niet helemaal mijn ding en na een uur rondlopen begonnen we wel wat moe te worden. Het feit dat we om 4 uur waren opgestaan hielp ook niet echt mee.

Als de rondleiding afgelopen is, gaan we naar het centrum om wat te drinken in een van de leuke straatjes. Hierna besluiten we om naar het hostel te gaan om in te checken en de kamer te bekijken.

In de avond worden we uitgenodigd om met Julia & co te gaan barbecuen bij hen thuis in de Suburb Brighton. Na een gezellige avond moeten we tegen middernacht met de bus terug en lopen we naar de bushalte. Als ik na 10 minuten lopen op m’n iPhone kijk om te kijken waar we zijn, denk ik dat hij de verkeerde positie heeft gevonden, maar blijken we totaal verkeerd te zijn gelopen! Gelukkig gaat er nog een trein en met behulp van de iPhone vinden we het uiteindelijk het station.

Vorige week is Sinterklaas in Nederland aangekomen, in Adelaide is dit elk jaar steevast de Kerstman. Om Father Christmas te verwelkomen wordt in Adelaide elk jaar de Christmas Pageant georganiseerd. De pageant is een optocht met paradewagens bestaande uit o.a. Kerst- en sprookjesfiguren. Daarnaast doen er ook tientallen clowns en muziekbands mee aan de optocht. De optocht vindt plaats in het centrum van Adelaide, dus de heel stad staat deze dag op zijn kop. Dit jaar beloofde het weer druk te worden, want de voorspelling was dat er zo’n 320.000 op de optocht af zouden komen. Reden genoeg voor Justin om rond een uur of 5 alvast een paar stoelen neer te zetten aan de zijkant van het parcours. Verbazend genoeg was hij zeker niet de enige.

Voor Dot en mij is dit wat te vroeg, dus wij komen rond half 9 aanzetten. Onderweg zien we mensen die een tafel meegebracht hebben om te kunnen kaarten en duizenden kinderen die de straten vol kalken met stoepkrijt. Dit laatste is een soort traditie en bijna elk stukje van de straat is al ingekleurd.

Dit jaar probeerde de organisatie het Guinness World Record van het aantal mensen dat 15 minuten kerstliedjes zingt te verbreken en dat is gelukt. 9116 (officieel geregistreerde) mensen zongen dit jaar mee om het record te verbreken. Na 4 keer ‘We Wish You A Merry Christmas’ gehoord te hebben, vind ik het wel weer genoeg, maar het was zeker grappig om dat zo een keer mee te maken.

Na het wereld record verbroken te hebben komen de leukste paradewagens voorbij, met als topper Father Christmas himself op de laatste wagen. Een paar jaar geleden schijnt hij vanwege de hitte van zijn wagen te zijn afgevallen, maar gelukkig bleef hij vandaag op zijn plek zitten.

Na de optocht ga ik met Dot naar Central Market om wat te eten. Aangezien ik in Adelaide nog geen museum gezien heb, gaan we naar het South Australian museum om dit van binnen te bekijken. Er zijn dingen te zien over de dieren die hier leven, maar ook vanalles over de Aboriginals en Papoea-Nieuw-Guinea. We leren zelfs nog wat woorden van een bepaalde Aboriginal taal, die we bij thuiskomst al weer zijn vergeten. Als laatste ga ik nog naar het Migration Museum, wat vooral gaat over hoe de immigranten hier aankwamen en probeerden om wat op te bouwen.

Inmiddels al weer 2 weken geleden, haalt Rudy ons op van het werk voor een rit naar Ardrossan op Yorke Peninsula. We gaan hier namelijk een weekend krabben vangen met een aantal oud-collega’s van Rudy. York Peninsula is een schiereiland en ligt tegenover Adelaide, aan de andere kant van Gulf St Vincent.
Onderweg is de omgeving weer typisch Australisch; mooie vergezichten en hier en daar een huis. York Peninsula kent vele graanvelden welke het landschap mooi goud/geel kleuren.

In het begin van de avond komen we aan in Ardrossan Caravan park. We verblijven in een nette cabin. Op één van de auto’s vinden we een briefje dat de rest van de groep alvast naar de pub is voor het avondeten.
Wij besluiten hetzelfde te doen en aangezien er in Ardrossan slechts een stuk of 2 pubs zijn, hebben we de juiste pub al snel gevonden. Na het eten gaan we terug naar het Caravan park voor een flesje bier of een glas wijn.

De volgende ochtend wordt het vroeg opstaan, want het is de bedoeling om vóór laagwater op het strand te zijn om krabben te vangen. Voor het ontbijt zoeken we het lokale tankstation op. Rudy komt later, want hij is deze keer zijn bril kwijt. Na een zoektocht blijkt de bril in de gordijntjes boven zijn bed te hangen…
Veel andere mogelijkheden dan ontbijten bij het tankstation zijn er in Ardrossan niet, maar de toast, bacon and egg smaken prima.

Na het ontbijt vertrekken we naar het strand. Het laatste stuk rijden we off-road langs de kust en dit is een erg mooi gezicht. We rijden achter één van de oud-collega’s aan, maar deze is al snel achter de bosjes verdwenen. Bij een kruising van rijsporen kiezen we uiteraard voor de verkeerde weg. Na een paar minuten zien we hem beneden rijden en we besluiten om te keren om de eerst volgende groene struik, die dienst doet als rotonde.
Na een paar minuten hebben we het strand bereikt. We laden de spullen uit de auto en gewapend met een soort hark en een plastic bak lopen we de zee in. Krabben graven zichzelf in het zand in en de bedoeling is om met de hark over de bodem te gaan, waardoor ze omhoog komen. Vervolgens klemt de krab zichzelf na een draaiende beweging aan de hark vast. De eerste krab is al snel gevangen, maar het probleem is dat de diameter van het lichaam van de krab groter moet zijn dan 11 cm. Na een tijd rondgelopen te hebben en tientallen krabben onder het zand vandaan getoverd te hebben, zijn er slechts enkelen groot genoeg. Uiteindelijk houden we er nog maar een stuk of 13 over die wel groot genoeg zijn.

Eenmaal terug bij de cabin nemen we een douche en gaan we naar de pub voor een biertje en een wedje op de paardenraces. Hier in Australië lijkt iedereen dat regelmatig te doen. We leggen allemaal 20 dollar in en iedereen kiest bij een bepaalde race welk paard gaat winnen. Na een stuk of 6 keer gewed te hebben, hebben we nauwelijks nog geld over. Enkele seconden voordat de race start waarop Emiel gaat wedden, stopt hij zijn ticket in de machine. Het blijkt goud waard te zijn, want het betreffende paard wint de race en we zijn 120 dollar rijker. Uiteindelijk heeft iedereen een paar biertjes gedronken en zijn inleg weer terug.

Na de pub gaan we terug naar het Caravan Park en koken we de gevangen krabben in de speciaal daarvoor gemaakte gasfornuizen op het terrein. Aangezien het er wel wat weinig zijn, hebben we hamburgers en friet als avondeten.

Als het eten op is, beginnen we aan de krabben en deze smaakten heerlijk!

De volgende ochtend gaan we weer naar het tankstation voor het ontbijt en vertrekken we vervolgens naar Wallaroo om daar een rondje over de pier te lopen.

Barossa Valley
De wijn is op! Voor Aussies een mooi excuus om de zaterdag te vullen met wijnproeven. Rudy en ik haalden vroeg in de ochtend de Duitse backpackster Yvonne op in de stad, om gelijk door te rijden naar de Barossa Valley. Eerst op het programma stond de Barossa Dam. De dam die we op dag twee van het Australië avontuur voor het eerst zagen. Het leuke is dat je door de ronding van de dam met mensen kan praten die 200 meter verderop aan de overkant staan. Na een “interessant” gesprek met een groepje toeristen aan de overkant stapten we weer in de auto op weg naar de eerste wijnmakerij.

We waren de eersten bij het bezoekerscentrum van Kellermeister. De man achter de balie was verveeld en zichtbaar opgelucht met de eerste klanten. Enthousiast begon hij eerst over wijn te vertellen om daarna met Yvonne op de persoonlijke noot verder te gaan. Om toch het wijnproeven aan de gang te houden bleef hij rode wijn inschenken, kennelijk vergeten dat ze totaal niet van rode wijn houdt. Rudy nam zijn verantwoordelijkheid als bestuurder serieus en moest toekijken hoe we wijn aan het proeven waren. Het eindresultaat van drie gekochte flessen een goede start.

Jacob’s Creek stond erna op het programma, een van de grootste producenten van Zuid Australië. In het groots opgezette bezoekerscentrum was het in ieder geval drukker. Twee nieuwe flessen waren aan de voorraad toegevoegd toen we even later weer buiten stonden te kijken naar een groep kangoeroes en emu’s. Met al aardig wat geproefde wijn zat de stemming er in ieder geval goed in.

De volgende winery was gelegen in het dorp Kanunda, waar Rudy de achterstand in een klap goedmaakte door een tien liter container port te kopen. Van buiten zag het er wat vervallen uit, maar binnen was alles mooi ontworpen.

Bij Chateau Dorrien moest natuurlijk Gerards favoriete witte port geproefd worden. Heb er ook een fles van meegenomen, maar helaas voor Gerard heeft deze de zondagnacht niet overleefd.

Om af te sluiten gingen we naar Seppeltsfield, waar ik afgelopen keren Ruby Rosé had ingeslagen. Vergeten om water te drinken na een wijn die totaal niet mijn smaak was heeft waarschijnlijk het resultaat wat beïnvloed, dus uiteindelijk ging een moscato over de toonbank.

Piano for the Oldies
Weer vroeg opstaan, wat is er gebeurd met het op bed blijven liggen ritueel? Om zeven uur ging de wekker voor een wat ongebruikelijk begin van de dag. Ben namelijk piano gaan spelen voor ouderen in een verzorgingstehuis. De buurvrouw en haar dochter gaan elk weekend mensen daar opzoeken en hadden gevraagd of ik voor ze wou spelen. Het bleek rustiger als normaal vanwege een begrafenis, maar langzaam aan kwamen meer mensen luisteren. Het hele repertoire nummers uit “die goede oude tijd” bleek gewaardeerd te worden, dus het was de moeite in ieder geval waard.

House Warming Kirsty en Ash
Thuis aangekomen even tijd gehad om wat te werken aan de afstudeer opdracht (het is niet alleen feest hier). In de middag gingen Rudy, Dot en ik weer naar het volgende feest toe. Familie van Dot, Kirsty en Ash, hadden hun eerste gekochte huis in gebruik genomen en dus draafde de hele familie op voor de house warming. Twee gigantische barbecues, heel veel vlees en een enorm grote, zelf gevangen, vis maakten het een typisch Aussie feest. Terwijl de kinderen in de achtertuin cricket en footy aan het oefenen waren zorgde Dough er voor dat we half vijf al konden beginnen met eten. Het meest werd gepraat over het volgende aanstaande feest, christmas. Dat word al maanden van tevoren gepland, dus het werd tijd dat besloten werd of er garnalen moesten worden ingeslagen. Rond zes uur gingen we volledig gevuld weer op huis aan. Nog mooi tijd om de zondag avond wat te werken.

Meerdere trouwe lezers hebben aangegeven eens uit te kijken naar een weblog item waar een keer geen jaloers makende ervaringen in staan. Gewoon een keer ouderwets klagen, dat iedereen back home blij is veilig in de steeds kouder wordende lage landen te zitten. Helaas is het bij dit item niet gelukt, volgende keer?

De eerste dinsdag van november, traditiegetrouw de dag waarop The Melbourne Cup van start gaat. De paardenrace waar het hele land voor vrij neemt, waar iedereen zich in pubs dramt om te wedden en vooral veel bier te drinken. Traditiegetrouw reserveerde ons bedrijf Triplezero plaatsen bij het Rob Roy Hotel. Al in de ochtend werd gestart met de eerste traditie, “The Broome Sweep”. Oftewel aan de hand van lootjes werd bepaald wie de hele dag met een bezem de weg moest schoonmaken wanneer we over straat liepen. Gelukkig voor Guido was de traditie verzonnen, bespaarde een hoop geveeg. De tweede traditie was gelukkig wel echt. Iedereen kocht lootjes, en het geld werd verdeeld aan de hand van de uitslag. Daarna was het voor ons Dutchies zaak om informatie in te winnen van de Aussies want we kenden geen van de paarden. So You Think was de grootste favoriet, inzetten op zijn overwinning was een soort van garantie om wat te winnen. Niet veel, want nog nooit eerder was de return rate zo laag. Met de lootjes had ik Americain. Besloot om daar maar ook op in te zetten, naast So You Think, Descarado en Shocking. Guido zette ook in op Americain, voor een podiumplaats.

Voor een heel wedstrijdverslag kan je het filmpje hieronder bekijken. So You Think bleef lang op een goede plek zitten, gevolgd door MaLuckyDay en Americain. So You Think zette als eerste de aanval in, op het rechte stuk voor de finish leidde hij de groep. Americain kwam in de laatste 200 meter langszij en So You Think zakte af naar een derde plaats. MaLuckyDay kon het tempo van Americain niet volgen, dus Americain won de race! Als enigen die op Americain hadden ingezet en met Emiels lot van de office sweep konden we zeker niet klagen!

Back in the office werd de tweede tafeltennis tafel in gebruik genomen. De nieuwe vergadertafel heeft precies dezelfde afmetingen en kan met bijhorend netje omgetoverd worden. Samen met backpackster Yvonne die we in Cairns waren tegengekomen hebben we de rest van de werkdag getafeltennist.

Afgelopen week was het dan eindelijk zover, de eerste wedstrijd van de Adelaide 36ers werd gespeeld. Het beloofde een goede wedstrijd te worden, de tegenstand kwam van Perth, winnaar vorig jaar. De wedstrijd werd live uitgezonden. Omdat ons bedrijf de website van de 36ers onderhoudt zaten we op de derde rij, tegenover de camera’s.

Bekijk het onderstaande filmpje en spot the Dutchies. In het meest linker vlak, achter de drie witte truien staan van rechts naar links: Emiel, Guido, Isaac en Ryan. Voor de wedstrijd begon werd omgeroepen dat als nieuwe traditie iedereen moest blijven staan totdat het eerste punt gemaakt werd. Dat had vrijwel niemand gehoord, dus je kan ons nog zien staan, totdat we uiteindelijk ook maar besluiten om te gaan zitten.

De wedstrijd liep goed af. Al in het begin van de eerste kwart stonden we tien punten voor. In het begin van de derde kwart kwamen de Wildcats nog even langszij, maar ze stonden al snel weer op achterstand. De wedstrijd eindigde in een 74-69 eindstand.

Vorige week zaterdag namen we de tijd om wat uit te slapen. Aangezien we nu 9 uur per dag werken, gaat de wekker elke dag mooi op tijd.
Aan het begin van de middag vertrokken we naar Murray Bridge om met de familie naar de Murray Bridge Show te gaan. Met ‘show’ bedoelen ze hier een soort kermis. Er zijn een handjevol attracties te vinden, zoals een simulator, bumper cars (botsauto’s) en de Kamikaze, welke je een aantal keer over de kop slingert (zie foto). Daarnaast zijn er een aantal kraampjes met eten en houden ze wedstrijden schapen scheren.

Nadat we een aantal keer over de kop zijn gegaan en rondjes hebben gereden in de botsauto’s gaan we naar het huis van Dot’s dochter, waar we ook de nacht zullen door brengen. Na een lekkere BBQ maaltijd drinken we nog een paar biertjes en zoeken we ons bed op.

De volgende ochtend maakt Butch voor ons een smakelijk Aussie breakfast, bestaande uit toast, bacon and eggs. Na het ontbijt rijden we terug naar Adelaide en moeten de volgende dag helaas weer gewoon aan het werk.

Thanks to Nathan!

Adelaide United, de voetbal club van Adelaide. Vorig jaar waren the Reds nog laatste in de landelijke competitie, nu siert de naam de eerste plaats in de ranking. Hoe kan een club zo veel beter zijn geworden? That’s where the Dutch kick in. Dit jaar staat de Nederlandse coach Rini Coolen aan het roer. In plaats van hameren op verdediging krijgen de spelers, waaronder de Nederlandse aanvaller Van Dijk, alle ruimte om aan te vallen. Nou ben ik niet echt groot fan van de sport voetbal, maar om zo’n team van zo dichtbij te kunnen zien spelen was zeker de moeite waard.

Deze zaterdag was het aan Newcastle Jets om ons van de overwinning af te houden. Samen met collega Bert en zijn broer Dave koos ik een plaats schuin achter het doel, achter de “harde kern”. Veel veiligheidsmaatregelen waren er niet in het Hindmarsh Stadium, dat plaats biedt aan 17.000 toeschouwers. Een beveiliger keek rustig naar de tribune terwijl de spelers zich opmaakten voor de wedstrijd. Vanwege de gigantische afstand tussen de twee thuissteden van teams had slechts een handjevol supporters van de Jets zich gemeld.

Na een tijd gelijk op te zijn gegaan en een mooie redding van keeper Galekovic was het Adelaide die de eerste goal maakte. Na rust werd de score na een assist van Van Dijk uitgebouwd naar 2-0. De laatste 20 minuten vielen the Reds terug in het verdedigen, en was een blunder genoeg om de eindscore op 2-1 te brengen. We staan nog steeds aan top!

Vandaag weer een update, dit keer niet vanuit een regenwoud, boot, tent, vliegtuig of metropool. “Down to earth” in Adelaide, de eerste werkweek achter de rug. ‘S morgens vroeg om 7 uur gaat de wekker (zo gaat dat ook hier in Australië). Een uur later en we staan te wachten op een bus met vertraging. De komende drie kwartier slingert de bus tussen het ochtend verkeer door. Pas laat in de reis veranderen de huizen in grote kantoren. We zijn in het centrum, bij Victoria Square stappen we over om paar minuten later de laatste 200 meter naar Triplezero te lopen.

Triplezero is een klein ICT bedrijf, samen met Salmon Studio ontwikkelen ze webapplicaties. De medewerkers zijn Aussie style relaxed, behulpzaam, en hard werkend. Isaac is de baas, en de bedenker van het concept dat we gaan ontwikkelen. In verband met de concurrentie (helaas broer) zal hier geen uitgebreide beschrijving van het concept staan. Globaal gezien gaan we een web applicatie maken waarmee sportscholen met hun klanten kunnen verbinden. Emiel heeft als opdracht om het concept uit te werken en vorm te geven. Guido heeft als opdracht de taak om het uitgewerkte concept om te zetten naar een werkende applicatie.

Geheel volgens Australisch gebruik zou het bedrijf zelf direct zijn begonnen met vormgeven en ontwikkelen. Om het project voor school goed te kunnen afronden zullen we echter wel documenten moeten schrijven. Een uitgebreide opdracht omschrijving, plan van aanpak, markt analyse, ontwerpdocument, enz. zullen volledig in het Engels geschreven moeten . Gelukkig krijgen we van het bedrijf alle vrijheid om het project op onze manier uit te voeren.

Na werktijd en in de pauzes wordt de tijd gevuld met tafeltennis, samen wat gaan eten en drinken. Het is ons Dutchies nog niet gelukt de Aussies te verslaan met het tafel tennissen, maar de glorieuze dag zal komen. Ooit…

Zeven uur in de ochtend verstoorde de wekker ruw de rust die in de tent heerste. Een half uur later melden we ons gapend bij de receptie. Niet veel later stelt een opgewekte tourguide Cindy zich aan ons voor. In de bus die ons vandaag door het regenwoud van Cairns zal brengen zitten zes andere backpack(st)ers zich ook af te vragen waarom ze zo vroeg zijn opgestaan. Gelukkig weet Cindy daar wel raad mee, vol enthousiasme knalt de ene na de andere grap eruit. Noem het geluk of Aussie mentality, maar de medewerkers die wij overal en nergens tegenkomen maken overal een show van. Zo werden de dag eerder bij het duiken de veiligheidsinstructies omgetoverd tot een uur durende comedy. Cindy wist ook raad met de suffe veiligheidsinstructies “on board of this bus”. Met een zwoele stewardessen-stem en hevig met de hand gebarend wees ze ons de nooduitgangen.

Niet veel later reden we met de bus, genaamd Wally, over The Palmerston Highway. De weg, die bekend staat om de eindeloze hoeveelheid bochten en de vele ongelukken, leidde ons 820 meter hoger door het regenwoud. Op het uitkijkpunt was door de wolken niet veel meer te zien.

De dag stond vol gepland met hoogtepunten, zo kwamen we langs de mega grote boom waar de film Avatar op is gebaseerd. De grootte ervan zie je pas goed als je de foto ziet waar we op staan, ter vergelijking. Niet veel later sprongen we in het water van wat leek op een groot meer. Het bleek echter een gigantische krater te zijn, ontstaan door lava dat in contact kwam met het koude water.
Na een mobiele Subway lunch gingen we op weg naar de meest gefotografeerde waterval van Australië. En als je het ziet dan weet je waarom. Een stuk paradijs op aarde. Terwijl de groep het vaste land verruilde voor een frisse duik verzamelde Cindy alle fotocamera’s. Bekijk de foto pagina voor het resultaat!

Bij de volgende krater werden we meegenomen door het regenwoud, we hebben zowaar in het wild een Nabarlek gespot, een kangoeroe-achtige, ter grootte van een rat. De dag verder werd gevuld met tientallen fotomomenten, diepe ravijnen en hoge bergen. Na een leerzame, grappige en lange dag was het moeilijk afscheid nemen van de rest van de groep, Cindy en natuurlijk Wally.

Half vijf ‘s nachts begon de terugreis weer naar Adelaide. Vijf uur later meldden we ons weer thuis. Helemaal klaar voor de stage!